Fire girl ، Fire boy

من تجلی اقتدار و قدرت خداوند بر روی زمینم

 
 
نویسنده : niloufar - ساعت ۳:٤۸ ‎ب.ظ روز دوشنبه ۱٧ بهمن ۱۳۸٤
 

همه روز . روزه بودن همه شب نماز کردن

                                              همه ساله حج نمودن سفر حجاز کردن

ز مدينه تا به کعبه سر و پا برهنه رفتن

                                              دو لب از برای لبيک بوظيفه باز کردن

به مساجد و معابد همه اعتکاف جستن

                                              ز ملاهی و مناهی همه احتراز کردن

شب جمعه ها نخفتن بخدای راز گفتن

                                              ز وجود بی نيازش طلب نياز کردن

به خدا که هيچ کس را ثمر آنقدر نباشد

                                               که به روی نا اميدی در بسته باز کردن

 

 خدايا با چه رويی به درگاهت رو بيارم؟ ای مهربون ترين چطوری صورتم رو ه آسمون بگيرم و ازت بخوام مثل هميشه منو تنها نذاری؟

 

من بدم. خيلی بدم. ما بديم خيلی خيلی هم بديم . تو به چشم خوبی و مهربونی خودت به ما نگاه کن. هم دستمونو بگير هم ازمون بگذر. (خدايا نگی عجب آدم بی چشم رويی هستی يا. نهههههههههه) به خدا من که به جز تو پناهی ندارم . کسی ندارم. نه اينکه کسی ندارم . منظورم اينه که کسی ندارم که کمکم کنه و دستمو بگيره و صد البته ازم نخواد به خاطر کمکی که کرد هميشه نوکرش باشم. تو خدايی نوکری تورو کردن مثل خود سروريه. به خودت قسم راست ميگم. ميدونی با اينکه خيلی وقته نماز نميخونم اما هميشه تنها اميد دلم ياد تو هست....

 

خدايا بازم مثل هميشه منم که شرمنده ام و تويی که بزرگی. پس بازم مثل هميشه از وقتی که خودمو به تو سپردمو تورو وکيل قرار دادم کمکم کن و دستمو بگير و نگذار زمين بخورم و حرف همه اونايی که اعتقاد به وکيل قرار دادن تو ندارن روی سرم باشه. هرچند که ميدونی منو اگه سر و ته هم آويزونم کنی ميگم شکر

پس مثل هميشه خدايی کن و دستمو بگير

 

زهر  است عطای خلق هرچند دوا باشد

حاجت ز که ميخواهی جايی که خدا باشد